Ծիրանը ավելին էր քան ծիրանագույն միրգ, քան ամառ, քան քաղցրություն, քան չիր:Ծիրանը կենսակերպ էր:Ձևավորված օրվանից սկսած`
շոյում էր մեր քիմքն իր թթվությամբ, անհամությամբ, աղի մեջ թաթախած, հետո կանաչադեղնավուն գագաթը քաղցրացած, ջրալի ու մեղրահամ:
Էդպես էլ չսիրեցի վերջին էտապը ծիրանի, որովհետև հասած ծիրանը միշտ ասոցացվում էր որպես այդ կենսակերպի ավարտ......
Մանկությունս իր բոլոր ամառները ապրել է ծիրանենիների վրա, ծիրանների մեջ ու ծիրանի պես արևոտ ու քաղցր:
Բայց ծիրանը մենակ չէր, կորիզը նրա բոնուսն էր, որի գործածությունը գերազանցում էր ծիրանին իր ֆունկցիաներով:Կորիզը որպես կորիզ, կորիզը որպես սուջուխ, որպես խաղ, "շվի", ջեմն ու չիրը ազնվացնող միջոց:
Կեսօրին ստվերոտ տաղավար էինք գտնում, լցնում խոնավ կորիզները թաշկինակի մեջ ու բակի երեխեքով "կուտ" խաղում:Պատի անկյունում, ուղիղ կենտրոնում դրվում էր "բնկալը", և հերթով մյուս կորիզներով հարվածում էինք նրան:Հաղթանակը պայմանավորված էր հակառակորդի թույլ նշանառու լինելով:Կրկնապատկելով կորիզների քանակը, հպարտ հեռանում էինք` մյուս օրը նորից խաղալու մտադրությամբ:Լինում էին նաև պարտություններ....
Ուտելու հարցում պարծենալու առիթ էր հադիսանում "զույգ կորիզը մեկ պատյանում" տարբերակը:Բաժանելուց եղբայրս միշտ ընտրում էր ուռուցիկներն ու խոնավ կեղևովը, իսկ ինձ բաժին էր հասնում տափակներն ու չորացածները:
Հիմա արդեն ինքս եմ ընտրում դրանք:D:D:D
Պարտադիր արարողություն էր նաև "շվի" պատրաստելը: Քարոտ մակերեսին շփելով կորիզը մաշվում էր, փոքրիկ անցք էր բացվում, որտեղից ասեղի ծայրով հանում էինք միջուկը, լվանում, թողնում որոշ ժամանակ մինչ լրիվ չորանալը ու շվշվացնում:Դա ևս իր մեջ մրցակցության տարրեր էր պարունակում, բայց այս դեպքում`ուժգին ու ռիթմիկ փչելու հանգամանքով:
Այսքանով վերջացավ ծիրանոտ մանկությունս....
Սկսվեց նոր ծիրանային էտապ իմ կյանքում, երբ ես սկսեցի ակտիվ մասնակցություն ցուցաբերել ծիրանի պահածոյացման գործում:Մամայի ասիստենտը դառնալով ես անում էի բոլոր կազմակերպչական գործերը, խաղում շիրանի հետ մատներով, զգում եփած ծիրանի բույրը, արբում նրանով:Սակայն մի տեսակ հոգսաշատ բան կար այդ ամենում, իսկ գերագույն հաճույքը այստեղ քրոջս գործունեություն էր, որը ծիրանի կորիզից "սուջուխներ" էր պատրաստում:
Պահածոյի համար նախատեսված ամբողջ ծիրանի կորիզը նա առգրավում էր, կոտրում, որոշ մասը տալիս էր մեզ, որպես ջեմի բաղադրիչ, մնացածը խնամքով շարում էր թելի վրա և սպասում մինչև ջեմի պատրաստվելը:Առանձին տարրայի մեջ լցնում էր ջեմից , բոլոր շարանները թաթախում նրա մեջ, դնում սկուտեղի վրա, և վերջացնելուց հետո միասին բարձրացնում էինք տանիք` չորացնելու:
Բաց տարածությունում դա կախել չէր կարելի, որովհետև մեղուները դրանից կթողնեին միայն չոր կորիզն ու թելերը:Եվ համբերատար սպասելով երեք օր, բարձրանում էինք տանիք ու սկսում հենց այնտեղ ուտել արդեն գայթակղիչ, անմահական համ ունեցող այդ սուջուխները:Տան մյուս անդամները այդ սուջուխի էֆֆեկտը այնքան էլ չէին հասկանում, չնայած Կայը միշտ իրենց էլ էր տալիս:
Սկզբնական շրջանում մաման բարկանում էր մեր տանիք բարձրանալու վրա, բայց հետո մենք դա դարձրեցինք կենսակերպ, անգամ, երբ արդեն սուջուխներ էլ չունեինք, և ամռան տապին հաճախ էինք բարձրանում այնտեղ` մեզ հետ տանելով ծիրանի կորիզները և կոտրում- ուտում.....
Կյանքիս ծիրանոտ հիշողությունները մնացին անվերադարձ մանկության ու դեռահասության հետ:
Հիմա ծիրանը որպես ծիրան կա լրիվ ուրիշ տեղ, ես այն որպես "ցոգոլ" այլևս չեմ ուտում, ծառ հազվադեպ եմ բարձրանում, հավաքում, ուտում եմ կիսահասած լվացած ծիրանը, կորիզ` ծիրանից շատ, բայց սուջուխները, տանիքից գյուղը վերևից տեսնելը, Արարատին հավասար լինելը, "երկնքին մոտ լինելը" երբեք չի կրկնվի.....
շոյում էր մեր քիմքն իր թթվությամբ, անհամությամբ, աղի մեջ թաթախած, հետո կանաչադեղնավուն գագաթը քաղցրացած, ջրալի ու մեղրահամ:
Էդպես էլ չսիրեցի վերջին էտապը ծիրանի, որովհետև հասած ծիրանը միշտ ասոցացվում էր որպես այդ կենսակերպի ավարտ......
Բայց ծիրանը մենակ չէր, կորիզը նրա բոնուսն էր, որի գործածությունը գերազանցում էր ծիրանին իր ֆունկցիաներով:Կորիզը որպես կորիզ, կորիզը որպես սուջուխ, որպես խաղ, "շվի", ջեմն ու չիրը ազնվացնող միջոց:
Կեսօրին ստվերոտ տաղավար էինք գտնում, լցնում խոնավ կորիզները թաշկինակի մեջ ու բակի երեխեքով "կուտ" խաղում:Պատի անկյունում, ուղիղ կենտրոնում դրվում էր "բնկալը", և հերթով մյուս կորիզներով հարվածում էինք նրան:Հաղթանակը պայմանավորված էր հակառակորդի թույլ նշանառու լինելով:Կրկնապատկելով կորիզների քանակը, հպարտ հեռանում էինք` մյուս օրը նորից խաղալու մտադրությամբ:Լինում էին նաև պարտություններ....
Ուտելու հարցում պարծենալու առիթ էր հադիսանում "զույգ կորիզը մեկ պատյանում" տարբերակը:Բաժանելուց եղբայրս միշտ ընտրում էր ուռուցիկներն ու խոնավ կեղևովը, իսկ ինձ բաժին էր հասնում տափակներն ու չորացածները:
Հիմա արդեն ինքս եմ ընտրում դրանք:D:D:D
Պարտադիր արարողություն էր նաև "շվի" պատրաստելը: Քարոտ մակերեսին շփելով կորիզը մաշվում էր, փոքրիկ անցք էր բացվում, որտեղից ասեղի ծայրով հանում էինք միջուկը, լվանում, թողնում որոշ ժամանակ մինչ լրիվ չորանալը ու շվշվացնում:Դա ևս իր մեջ մրցակցության տարրեր էր պարունակում, բայց այս դեպքում`ուժգին ու ռիթմիկ փչելու հանգամանքով:
Այսքանով վերջացավ ծիրանոտ մանկությունս....
Սկսվեց նոր ծիրանային էտապ իմ կյանքում, երբ ես սկսեցի ակտիվ մասնակցություն ցուցաբերել ծիրանի պահածոյացման գործում:Մամայի ասիստենտը դառնալով ես անում էի բոլոր կազմակերպչական գործերը, խաղում շիրանի հետ մատներով, զգում եփած ծիրանի բույրը, արբում նրանով:Սակայն մի տեսակ հոգսաշատ բան կար այդ ամենում, իսկ գերագույն հաճույքը այստեղ քրոջս գործունեություն էր, որը ծիրանի կորիզից "սուջուխներ" էր պատրաստում:
Պահածոյի համար նախատեսված ամբողջ ծիրանի կորիզը նա առգրավում էր, կոտրում, որոշ մասը տալիս էր մեզ, որպես ջեմի բաղադրիչ, մնացածը խնամքով շարում էր թելի վրա և սպասում մինչև ջեմի պատրաստվելը:Առանձին տարրայի մեջ լցնում էր ջեմից , բոլոր շարանները թաթախում նրա մեջ, դնում սկուտեղի վրա, և վերջացնելուց հետո միասին բարձրացնում էինք տանիք` չորացնելու:
Բաց տարածությունում դա կախել չէր կարելի, որովհետև մեղուները դրանից կթողնեին միայն չոր կորիզն ու թելերը:Եվ համբերատար սպասելով երեք օր, բարձրանում էինք տանիք ու սկսում հենց այնտեղ ուտել արդեն գայթակղիչ, անմահական համ ունեցող այդ սուջուխները:Տան մյուս անդամները այդ սուջուխի էֆֆեկտը այնքան էլ չէին հասկանում, չնայած Կայը միշտ իրենց էլ էր տալիս:
Սկզբնական շրջանում մաման բարկանում էր մեր տանիք բարձրանալու վրա, բայց հետո մենք դա դարձրեցինք կենսակերպ, անգամ, երբ արդեն սուջուխներ էլ չունեինք, և ամռան տապին հաճախ էինք բարձրանում այնտեղ` մեզ հետ տանելով ծիրանի կորիզները և կոտրում- ուտում.....
Կյանքիս ծիրանոտ հիշողությունները մնացին անվերադարձ մանկության ու դեռահասության հետ:
Հիմա ծիրանը որպես ծիրան կա լրիվ ուրիշ տեղ, ես այն որպես "ցոգոլ" այլևս չեմ ուտում, ծառ հազվադեպ եմ բարձրանում, հավաքում, ուտում եմ կիսահասած լվացած ծիրանը, կորիզ` ծիրանից շատ, բայց սուջուխները, տանիքից գյուղը վերևից տեսնելը, Արարատին հավասար լինելը, "երկնքին մոտ լինելը" երբեք չի կրկնվի.....
No comments:
Post a Comment